روز جمعه پنجم شهریورماه ۷ تن از نوکیشان مسیحی که با خانواده‌هایشان جهت تفریح به فیروزکوه در استان تهران رفته بودند توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت شدند. دوتن از این شهروندان بلافاصله آزاد شدند. اما از مکان نگهداری و وضعیت پنج نفر دیگر اطلاعی در دست نیست.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز جمعه ۵ شهریورماه، رامیل بت تمرز، امین نادرافشار، هادی عسکری، محمد دهنوی و امیرسینا دشتی با همسرانشان به شهر فیروزکوه در استان تهران برای ماهیگیری و پیکنیک رفتند. حدود ساعت یک و نیم بعدازظهر، ماموران وزارت اطلاعات به محل توقف آن‌ها حمله کرده، مردها را از زن‌ها جدا کردند. امین نادرافشار از آن‌ها حکم قضایی درخواست می‌کند که نه تنها حکمی نشان ندادند بلکه وی را مورد ضرب‌وشتم نیز قرار دادند.

یک منبع نزدیک به خانواده بازداشت شدگان با اعلام این خبر به گزارشگر هرانا گفت: “درواقع در ابتدا ۷ نفر بازداشت شدند اما دو نفر از آن‌ها بلافاصله آزاد شدند. سپس نیروهای امنیتی مردان بازداشت شده را با خود به مکان نامعلومی منتقل کردند و خانواده‌ها از وضعیت آن‌ها بی‌خبرند.”

رامیل بت تمرز، فرزند کشیش آشوری ویکتور بت تمرز است که در جشن کریسمس مورخ ۵ دی‌ماه ۹۳ در خانه‌اش بازداشت شد. امین نادرافشار نیز در همان زمان دستگیر شده بود.

کشیش ویکتور شفاها متهم به «فعالیت تبلیغی مسیحی و اداره غیرقانونی کلیسای خانگی» و «چاپ و توزیع انجیل» شد. وی دهم اسفند همان سال با تودیع وثیقه آزاد شد. امین نادرافشار نیز بهمن ماه ۹۳ به قید وثیقه آزاد شد. هر دوی این شهروندان منتظر احضاریه دادگاه برای دفاع از اتهامات مربوط به فعالیت مسیحی‌شان هستند.

منبع نزدیک به این خانواده ها تاکید کرد: “نزدیکان این شهروندان مسیحی هیچ دلیلی برای بازداشت آن‌ها غیر از همان بازداشت ویکتور، امین و یک نفر دیگر در جشن کریسمس سال ۹۳ در خانه کشیش ویکتور نمی‌بینند. بیم آن می رود که نیروهای اطلاعات درپی گرفتن اعترافات اجباری و تهیه مدرک علیه بازداشت شدگان آن مراسم باشند.”

 آمارها در ایران می‌گویند که در هر ثانیه ۳۶۰ متر مربع از سطح جنگل‌ها و مراتع کشور تخریب می‌شود. به بیان دیگر در هر پنج سال یک میلیون هکتار از جنگل‌های ایران نابود می‌شود یا سالانه یک و نیم درصد از جنگل‌های ایران از دست می‌رود. اگر این روند ادامه یابد در ۶۰ سال آینده اثری از جنگل‌های امروزی ایران باقی نخواهد ماند. با این حال اما فعالان محیط زیست معتقدند که جنگل ها و مراتع تنها یک راه برای بقا و خروج از بحران نابودی دارند و آن مشارکت مردمی و جنگلداری اجتماعی است. سهم دولت و حاکمیت کشور نیز در این طرح های مردم نهاد بسیار مهم و اساسی است.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از روزنامه ابتکار، مشارکت مردم تنها راه نجات جنگل‌های ایران از نابودی است. فعالان محیط زیست معتقدند که تنها راه نجات طبیعت ایران جنگلداری اجتماعی است. واژه ای کمتر آشنا برای مردم و حتی برای بسیاری از طبیعت دوستان. اما جنگلداری اجتماعی چیست و چگونه می‌تواند به بهبود وضعیت جنگل‌های ایران کمک کند؟ تقریبا ۵۴ سال از زمانی که جنگل‌های ایران در چهار چوب منشور انقلاب سفید ملی اعلام شد، می‌گذرد. زمانی که برای اولین بار جنگل‌های ایران به معادن طلای سبز لقب گرفت، نزدیک به ۱۲۰ میلیون هکتار جنگل‌های و مراتع کشور برای بهره برداری ملی در اختیار دولت قرار گرفت، نزدیک به ۲۸ هزار هکتار جنگل‌های مصنوعی ایجاد شد، بیش از ۵ هزار هکتار فضای سبز و پارک جنگلی دور شهرهای بزرگ ایجاد شد، برنامه‌های گسترده‌ای در باره زنده کردن دوباره منابع جنگلی و حفاظت خاک و مهار کردن شن‌های روان و جلوگیری از پرشدن مخزن‌های سدها، جلوگیری از پیشرفت کویر و واپس راندن آن از راه نهال کاری کویری در ایران پیاده شد.

اما از آن زمان تا کنون جنگل‌ها و مراتع ایران دستخوش فراز و فرودها و آسیب‌های بسیاری از جمله جنگل‌خواری، نابودی و قطع درختان و کاهش مراتع و … بوده است. آمارها در ایران می‌گویند که در هر ثانیه ۳۶۰ متر مربع از سطح جنگل‌ها و مراتع کشور تخریب می‌شود. به بیان دیگر در هر پنج سال یک میلیون هکتار از جنگل‌های ایران نابود می‌شود یا سالانه یک و نیم درصد از جنگل‌های ایران از دست می‌رود. اگر این روند ادامه یابد در ۶۰ سال آینده اثری از جنگل‌های امروزی ایران باقی نخواهد ماند. با این حال اما فعالان محیط زیست معتقدند که جنگل ها و مراتع تنها یک راه برای بقا و خروج از بحران نابودی دارند و آن مشارکت مردمی و جنگلداری اجتماعی است. اتفاقی که ۵۳ سال پیش در جهان، درست یک سال پس از ملی شدن جنگل‌ها در ایران به وقع پیوسته است. اتفاقی که گرچه به قول فعالان محیط زیست بیشتر از دو دهه نیز پا در ایران گذاشته ولی نتوانسته است جای خود را در حوزه محیط زیست باز کند.

جست و جو در رابطه با جنگلداری اجتماعی در منابع فارسی نتیجه ای در بر ندارد. اما منابع لاتین در رابطه با جنلگداری اجتماعی می‌نویسند: معنای مدیریت و حفاظت از جنگلهای موجود و ایجاد جنگل های جدید در زمین های بایر با هدف کمک به توسعه زیست محیطی، توسعه اجتماعی و روستایی است. جنگلداری اجتماعی نوعی گسترش جنگل توسط مردم است که مستقیما شرایط توسعه خوشان را فراهم و نیاز آنها به جنگل و مزایای متعاقب آن ( بالا بردن ظرفیت حاصلخیزی و…) را پاسخ می دهد. مفهموم جنگلداری اجتماعی اولین بار توسط آقای وستوبی (Mr. Westoby) در نهمین کمیته مشترک المنافع جنگلداری (۱۹۶۳) در دهلی نو مطرح شد. به زعم وستوبی جنگلداری اجتماعی نوعی حرکت جمعی و مردمی در جهت حفاظت، بازسازی و ساخت جنگل در زمین های بایر برای جامعه است، همچنین به زعم وی هدف اساسی از آن توسعه زیست محیطی است.»

این نوع جنگلداری اولین بار از سال ۱۹۳۵ در استان‌های مختلف در کشور هند اجرا شده و امروزه تقریبا اغلب کشورها از این پتانسیل اجتماعی در جهت توسعه زیست محیطی استفاده می کنند.

جنگلداری اجتماعی را معمولا با چهار دسته یا عنوان اصلی می شناسند.

جنگلداری در زمین زراعی: بدین شکل که کشاورزان را تشویق می کنند تا در زمین مزروعی خود تعدادی درخت در جهت پاسخگویی به نیاز شخصی خود و خانواده شان بکارد .

جنگلداری در زمین های عمومی: “در این طرح مردم تشویق می شود که در زمین های عمومی درختکاری کنند”.

گسترش جنگلداری: “این نوع از جنگل داری اشاره به ترویج و اشاعه درختکاری در حاشیه جاده ها ،کانال ها،خط آهن و درختکاری در زمین های بایر دارد”.

جنگلداری- کشاورزی: “به معنی کشاورزی و جنگلداری (باغ بانی) در یک قطعه زمین است”.

اهداف اصلی جنگداری اجتماعی حول محور پنج مفهوم اساسی شکل گرفته و به دنبال توسعه و ارتقاء این مفاهیم در محیط است. این مفاهیم شامل: بهبود زیست محیط، توسعه محصولات محلی، توسعه چشم اندازهای طبیعی، ایجاد شغل (درجهت کنترل مهاجرت)، مقابله با مشکلات طبیعی (فرسایش خاک و..) و بالابردن کیفیت زندگی می شود. ارتقاء هرکدام از این مولفه ها قطعا نقش مستقیم و سهم بسزایی در توسعه یک زیست بوم ایفاء می کند.

در ایران طرحی جدی با عنوان جنگلداری اجتماعی دنبال نشده اما ایران اولویت و اهمیت خاصی را برای همکاری با سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای قائل بوده و پروژه‌های مشترک متعددی را از گذشته تا به حال اجرا کرده است از جمله: پروژه اجرای برنامه بهبود جامع مراتع محل اجراء: زرند ساوه موسسه همکار: فائو. پروژه مدل مدیریتی جنگل‌های خزری محل اجراء: مازندران موسسه همکار: فائو. پروژه راه‌اندازی مرکز تولید و بهبود بذور درختان جنگلی خزری محل اجراء: محمودآباد مازندران موسسه همکار: فائو پروژه مدیریت چند منظوره جنگل‌های هیرکانی(کاسپین) محل اجراء: مازندران، گلستان و گیلان موسسه همکار: صندوق تسهیلات زیست محیطی (جف) با همکاری برنامه عمران ملل متحد. پروژه جنگل و مرتع بازفت چمن گلی محل اجراء: چهارمحال و بختیاری موسسه همکار: آژانس بین‌المللی ژاپن(جایکا). پروژه احیاء اراضی جنگلی و تخریب‌شده با تاکید ویژه بر اراضی تحت تاثیر فرسایش بادی و خاک‌های شور محل اجراء: (بم – کرمان) و (سرایان-خراسان جنوبی) موسسه همکار: صندوق جهانی تسهیلات محیط‌زیست(جف) و سازمان فائو.

مینا استقامت، فعال محیط زیست می گوید: “جنگلداری اجتماعی در ایران با راه اندازی تعاونی‌های جنگلداری آغاز شد. با راه اندازی تعاونی‌ها در نظر داشتند تا مشارکت مردم و جوامعی که در حاشیه جنگل را در این مدیریت طرح های جنگلداری جلب کنند. اما متاسفانه راه اندازی تعاونی ها در ایران موفق نبود چرا که تعاونی ها از دل جامعه بیرون نیامده بود و انتخاب معتمدین از درون جامعه نبود و سیستم مدیریتی در تعاونی‌ها از سیستم مدیریتی دولتی تبعیت می‌کرد و افرادی که برای مدیریت تعاونی انتخاب می شدند بازنشسته های دولت یا منتخبین دولت محلی بودند. بنابراین راه اندازی این تعاونی ها برای جلب مشارکت مردمی در ایران موفق نبود. او ادامه داد: جنگلداری اجتماعی در دوران مختلف در اشکال مختلف نمود پیدا کرد، مانند طرح هایی که سازمان جنگل ها و مراتع و آبخیزداری در ایران تصویب کرد و خواست تا قدری مشارکت مردم را در حفظ جنگل ها داشته باشد. طرح طوبی از جمله این طرح ها بود. این طرح تلاش کرد تا با تشویق مردم به کشت گونه های گیاهی در اراضی تخریب شده مشارکت اجتماعی مردم را برای احیای زمین های به همراه داشته باشند. توسعه زراعت چوپ از جمله طرح هایی دیگری بود که برای توسعه جنگلداری اجتماعی اجرا شد. در این طرح کشت گونه هایی مانند سنوبر در اطراف خانه ها و زمین های کشاورزان بود تا آنها بتوانند از چوب این گونه گیاهی استفاده کنند و کشاورزی پایدار داشته باشند. گرچه برخی از این طرح ها موفقیت هایی نیز به دنبال داشت اما در کل به طرح هایی که مطرح و اجرایی شد نمی‌توان جنگلداری اجتماعی گفت چرا که دستور العمل هایی از بالا تعیین شده و در اختیار مردم قرار می‌گیرد. این طرح ها در واقع به معنی به کار گماشتن مردم است و نه مشارکت مردمی. مشارکت به این معنی است که مردم اعم از کشاورز، جنگل نشین و … در تصمیم گیری، برنامه ریزی و اجرا مشارکت داشته باشند. اخیرا سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان جنگل ها انگیزه بیشتری برای این کار پیدا کرده و تمایل دارد که سیستم جنگلداری اجتماعی را راه اندازی کند اما به دلیل اینکه الگوهای صحیح و دستورالعمل های تبیین شده ای را برای این مشارکت نداشته ایم معمولا این تلاش ها با شکست مواجه می شود. حتی قدم های اول برداشته می شود اما در اوایل کار به همان مدیریت و تصمیم گیری های دولتی باز می‌گردد”.

اساسا سهم دولت و حاکمیت کشور های در حال توسعه در اکثر طرح های مردم نهاد بسیار مهم و اساسی است. از این‌رو ایران نه تنها باید زیر ساخت های متناسب با این موضوع را فراهم کند بلکه موارد و نکات اصلی در توسعه جنگلداری اجتماعی را ترویج کند. در ذیل نکاتی مهم در این رابطه اشاره می شود : ۱.ارائه و تلاش برای تصویب قوانینی در این راستا (توسعه و ترویج جنگلداری اجتماعی( ۲. در نظر گرفتن بودجه مالی برای کمک به نهاد های غیر رسمی و مردم نهاد در جهت جنگلداری اجتماعی ۳. ارتقاء دانش و آگاهی عمومی نسبت به توسعه جنگل ها توسط مردم با اضافه نمودن سرفصل هایی با این عنوان در درس هایی همچون جامعه شناسی و… ۴. حمایت از گروهای مردمی حمایت از جنگل ۵. تولید بذر و افزایش نهال های بومی مناطق جنگلی و توزیع رایگان آن به مردم ۶. انتقال تکنولوژی و آموزش های نوین نسبت به جنگل توسط سازمان های مردمی و مردم نهاد.

 

نسیم باقری از اساتید دانشگاه مجازی بهاییان محبوس در بند زنان زندان اوین در خردادماه سال ۹۰ بازداشت و به تحمل چهارسال حبس تعزیری محکوم شد. وی که از بیماری تیروئید در رنج است علیرغم درخواست مرخصی از استفاده از این امتیاز محروم مانده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نسیم باقری شهروند بهایی و از اساتید دانشگاه مجازی بهاییان در خردادماه سال ۹۰ همزمان با یورش هماهنگ نیروهای امنیتی به منازل و بازداشت اساتید و دست اندرکاران این موسسه علمی – آزاد، بازداشت و پس از چند ساعت با تودیع وثیقه آزاد شد.

پس از آن، خانم باقری چندین بار برای بازجویی احضار و مهرماه سال ۹۲ در جلسه دادگاه در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران توسط قاضی مقیسه به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم بعدتر در دادگاه تجدیدنظر نیز عینا تایید شد.

نسیم باقری در اردیبهشت‌ماه سال ۹۳ جهت اجرای حکم حبس بازداشت و به بند زنان زندان اوین منتقل شد.

یک منبع نزدیک به خانواده باقری درمورد وضعیت این مدرس زندانی دانشگاه مجازی بهاییان به گزارشگر هرانا گفت: “با درخواست تلفن خانم باقری موافقت شده و دوهفته یک بار می تواند تلفن بزند. در مورد ملاقات نیز ماهی یکبار با تعدادی از اعضای درجه یک خانواده ملاقات حضوری دارد و بقیه ملاقات ها کابینی است.”

این منبع مطلع در مورد وجود بیماری‌های احتمالی و نحوه رسیدگی به آن نیز تصریح کرد: “بیماری تیروئید دارد و تاکنون برای درمان این بیماری و هم‌چنین دندان درد به مراکز درمانی اعزام شده است.”

منبع نزدیک به نسیم باقری در پایان تاکید کرد: “۷ ماه از آخرین مرخصی او می‌گذرد، طبق قانون مرخصی به او تعلق می‌گیرد اما با وجود درخواستت مکرر و پیگیری خانواده با مرخصی مخالفت شده و هیچ پاسخ روشنی هم نداده‌اند.”

شایان ذکر است، نگار باقری، خواهر این شهروند بهایی زندانی نیز، سال ۹۴ و تنها چند روز مانده به مراسم ازدواجش بازداشت و بعد از حدود دوماه بازجویی و نگهداری در بند ۲۰۹ زندان اوین با تودیع وثیقه آزاد شد.

نسیم باقری درحال حاضر در بند زنان زندان اوین مشغول تحمل حکم حبس خود می باشد.

 

مصطفی پور محمدی، وزیر دادگستری و از اعضای “هیئت مرگ”، در ادامه واکنش های زنجیره ای به انتشار فایل صدای آیت الله منتظری و طرح دوباره قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ گفت “ما افتخار می کنیم که دستور خدا در رابطه با منافقین را اجرا کردیم و در مقابل دشمنان خدا و ملت با قدرت ایستادیم و مقابله کردیم”.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از تسنیم، مصطفی پورمحمدی عصر امروز در جلسه شورای اداری استان لرستان که در سالن اجتماعات استانداری برگزار شد در سخنانی که میتوان آن را واکنشی به انتشار فایل صدای آیت الله منتظری از جلسه با هیئت مرگ در تابستان ۶۷ دانست گفت “ما افتخار می کنیم که دستور خدا در رابطه با منافقین را اجرا کردیم و در مقابل دشمنان خدا و ملت با قدرت ایستادیم و مقابله کردیم”.

در روزهای اخیر علی مطهری، نایب رئیس مجلس از آقای پورمحمدی خواسته بود تا نسبت به ادعاهای مطرحه در خصوص نقش خود و موضوع قتل عام های تابستان ۶۷ پاسخ دهد.

خانواده منیژه فاتحی، شهروند بوکانی که توسط نیروهای امنیتی بازداشت‌شده است، همچنان پس از گذشت شش ماه هیچ اطلاعی از وضعیت وی ندارند.

به گزارش تارنگار حقوق بشر در ایران، شهروند ۲۲ ساله بوکانی، در اسفندماه ۱۳۹۴ از سوی نیروهای امنیتی در منزل خود بازداشت گردیده و علیرغم گذشت بیش از ۶ ماه از زمان دستگیری تاکنون، اطلاعی از وضعیت وی به دست نیامده است.

این دانشجوی ۲۲ ساله از زمان بازداشت، هیچ تماسی با خانواده خود نداشته و این امر موجب نگرانی این خانواده وی شده است.

خانواده این شهروند ۲۲ ساله با مراجعه به نهادهای مسئول خواستار دیدار با دختر خود شده‌اند؛ اما تاکنون موفق به این امر نشده‌اند