زندانیان محبوس در قرنطینه زندان امیرآباد گرگان در شرایط نگران کننده‎ای نگهداری می‎شوند، وضعیت بد بهداشتی، استفاده از آب چاه و تغذیه نامناسب زندانیان باعث شده بسیاری از آنها دچار امراض گوارشی و کلیوی شوند. در قرنطینه این زندان تنها یک باجه تلفن برای تماس زندانیان وجود دارد که در بیشتر مواقع مشکل دارد. برخورد فراقانونی مسئولین زندان که بعضا با خشونت و ضرب و شتم همراه است شرایط بغرنجی را برای زندانیان به وجود آورده است؛ در این گزارش به طور مفصل به مشکلات زندانیان پرداخته شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، زندان امیرآباد گرگان محل نگهداری چندین زندانی سیاسی و عقیدتی در سال‌های قبل بوده، از جمله زندانیان سیاسی در این زندان روزبه گیلاسیان و نیما صفار هستند که هم‌اکنون دوران محکومیت خود را در این زندان سپری می‎کنند.

قرنطینه زندان امیرآباد گرگان ۲۰ اتاق روبه‌روی هم دارد، اتاق‌های قرنطینه فاقد در ورودی بوده و در هر یک از اتاق‌ها ۴ تخت دوطبقه وجود دارد.

بر اساس آمار تخت‌ها قرنطینه زندان امیرآباد گرگان ۱۶۰ نفر ظرفیت دارد که یک اتاق این قرنطینه برای روحانیونی که به دلایل سیاسی و غیر سیاسی به حبس محکوم شده‎اند اختصاص داده شده است.

در قرنطینه این زندان قانون تفکیک جرائم در بین اتاق‌ها رعایت نمی‌شود و زندانیان جرائم عمومی، سرقت و … در کنار هم نگهداری می‎شود.
وضعیت بهداشتی قرنطینه این زندان نامناسب توصیف شده، به طوری که آب آشامیدنی زندانیان از آب چاه غیر بهداشتی تهیه می‌شود و این مسئله موجب بروز امراض گوارشی و کلیوی در میان زندانیان شده است.

بهداری قرنطینه نیز فاقد متخصصان پزشکی است و بعضا با تجویز داروهای اشتباه به بیماران، وضعیت زندانیان را با خطر جدی مواجه می‎کند.

در قرنطینه زندان امیرآباد گرگان تنها ۲ دوش برای نظافت زندانیان وجود دارد و همه زندانیان مجبورند از این دو دوش استفاده کنند درحالی‌که آب حمام بسیار سرد است.

قرنطینه این زندان فاقد آشپزخانه و یخچال بوده و زندانیان مجبورند از غذای بی‌کیفیت و نامرغوب زندان تغذیه کنند. همچنین به دلیل نبود یخچال، زندانیان به لبنیات و مواد خوراکی گوشتی و تغذیه سالم دسترسی ندارند.

گزارش شده است که فقدان مددکار دلسوز در قرنطینه این زندان موجب نارضایتی میان زندانیان شده است.
یک زندانی که جدیدا از قرنطینه زندان امیرآباد گرگان آزاد شده و نخواست که هویت‌اش فاش شود در این خصوص به گزارشگر هرانا گفت: “مددکار به وضعیت زندانیان رسیدگی نمی‌کند و با زندانیان به صورت سلیقه‌ای رفتار می‌کند”.

در قرنطینه زندان امیرآباد گرگان تنها یک باجه تلفن برای تماس‌های تلفنی زندانیان وجود دارد که در بسیاری از مواقع مشکل دارد و این مسئله دسترسی زندانیان به تماس تلفنی را محدود کرده است.

برخورد مسئولین زندان بسیار خشن توصیف شده، به طوری که گزارش شده مسئولین از اعمال خشونت و ضرب و شتم زندانیان خاطی دریغ نمی‎کنند.

هواخوری قرنطینه این زندان به طول ۶۰ و عرض ۱۵ متر است و زندانیان مجبورند در ساعات نماز، در هوای سرد زمستان و هوای گرم تابستان در وضعیت نامناسب تا زمان اتمام نماز در محوطه هواخوری زندان باشند، این مسئله موجب نارضایتی سایر زندانیان شده است.

سیستم تهویه هوا در قرنطینه این زندان معیوب بوده و معمولا زندانیان هوای پر از گرد و خاک را استنشاق می‎کنند.
قرنطینه زندان امیرآباد گرگان تنها یک تلویزیون در قسمت نمازخانه دارد که زندانیان به صورت تشویقی در صورت صلاحدید مسئولان می‌توانند از امکان تماشای برنامه‌های مورد علاقه‌ی خود بهره‌مند شوند.

مصوبه سال ۱۹۵۵ سازمان ملل موسوم به مصوبه ژنو در خصوص استانداردهای لازم برای یک زندان پرداخته است که موارد زیر بر اساس این مصوبه از زندانیان محبوس در قرنطینه زندان امیرآباد گرگان سلب شده است.

زندان‌ها باید امکان رعایت بهداشت فردی را برای زندانی‌ها فراهم کنند.

باید رفتاری توام با انسانیت و حفظ کرامت با زندانیان داشت.

زندان‌ها باید وعده‌های غذایی منظم و مفید برای زندانی داشته باشند تا سلامت افراد در زمان سپری کردن دوران محکومیتشان حفظ شود.

زندان‌ها باید امکانات پزشکی لازم برای مراقبت از زندانی‌ها را داشته باشند.

زندانی‌ها باید امکانات ارتباط با دنیای خارج و کسب اطلاع را داشته باشند و باید در جریان اتفاقات بیرون از زندان بوده و از مطالعه جراید و مجلات روز محروم نشوند.

زندان‌ها باید مجهز به تلفن و وسایل ارتباط جمعی باشند تا زندانی‌ها بتوانند در فواصل زمانی مشخص با افراد خانواده یا دوستانشان در تماس باشند.

رئیس فراکسیون حقوق شهروندی مجلس با بیان اینکه حضور زنان در ورزشگاه حق طبیعی آنهاست است گفته است که باید ورزشگاه‌ها به شکلی باشند که کودکان، نوجوانان، افراد مسن و یقینا زنان نیز در آن احساس امنیت کنند. وی همچنین اظهار کرد که باید حضور خانواده‌ها در ورزشگاه‌ها آزاد شود، چراکه با این حضور مسائل و معضلات پیچیده فرهنگی در ورزشگاه‌ها به راحتی قابل حل خواهد بود.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از خانه ملت، عبدالکریم حسین‌زاده رئیس فراکسیون حقوق شهروندی مجلس نسبت به ادامه ممانعت از حضور زنان در ورزشگاه‌ها، گفته است “حضور زنان در ورزشگاه حق طبیعی‌شان است و اگر اکنون گروهی از مردان مدعی هستند که امکان حضور زنان در ورزشگاه‌ها وجود ندارد ناشی از ضعف در خود آنهاست که نتوانسته‌اند شرایط فرهنگی را به گونه‌ای پیش ببرند که اکنون زنان از حق طبیعی خود محروم نشوند”.
نماینده مردم نقده و اشنویه در مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه فضاهای شهری و جمعی ایران بیشتر مردانه است و انسان‌‌ها با هر جنسیت و رده سنی نمی‌توانند در آن احساس امنیت و آرامش کنند، ادامه داد: “به عنوان مثال نباید ورزشگاه‌ها به شکل خاص و مشخصی باشد، بلکه باید فضاها را طوری تعبیه کرد که کودکان و نوجوانان و افراد مسن نیز در آن احساس امنیت کنند و به یقین زنان نیز از این موضوع مستثنی نیستند”.

وی تصریح کرد: “باید مطالبات اجتماعی زنان را هرچند می‌تواند از نظر بسیاری از افراد مطالبات حائز اهمیتی نباشد جدی گرفت تا در زمانی دیگر در قالب عقده‌ها و حقارت‌های اجتماعی سر باز نکنند”.

حسین‌زاده با تاکید بر اینکه ادامه این شرایط عواقب جهانی بسیاری برای ورزش ایران به ویژه فوتبال به دنبال خواهد داشت و این مسئله در زمان سفر رئیس فدراسیون جهانی فوتبال به ایران نمایان شد، اظهار کرد: “وجود نشاط سالم در بین خانواده‌ها یک مسئله اساسی، ضروری و لاینفک برای زندگی شهری امروز جامعه است و با توجه به اینکه ما جزء کشورهای غیر خوشحال دنیا هستیم نیاز به وجود چنین فضاهایی حس می‌شود”.

عضو کمیسیون عمران مجلس افزود: “اینکه مردم پس از تلاش‌های روزانه بخواهند در کنار خانواده‌های خود از یک فضای نشاط‌انگیز بهره ببرند، حق آنهاست و باید حضور خانواده‌ها در ورزشگاه‌ها آزاد شود؛ چراکه با این حضور مسائل و معضلات پیچیده فرهنگی در ورزشگاه‌ها به راحتی قابل حل خواهد بود”.
نایب رئیس فراکسیون امید مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه همواره در قوانین کشور از برابری حقوق زن و مرد گفته شده است و ممنوعیت ورود بانوان ایرانی به ورزشگاه‌ها بر خلاف منشور حقوق شهروندی است، اضافه کرد: “اینکه به دلیل رفتار نامناسب آقایان، خانم‌ها از رفتن به استادیوم محروم شوند قابل قبول نیست و در این زمینه مردان ایرانی نیز باید اعتراض خود را بیان کنند”.

چندی پیش نیز معصومه ابتکار، معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهور با اشاره به اینکه در مدت اخیر مواردی از تغییر چهره دختران برای ورود به ورزشگاه‌ها دیده شده است، تاکید کرد “برای حل این مشکل باید به شکل منطقی امکان ورود کسانی که علاقه‌مند به حضور در ورزشگاه هستند را برطرف کنیم.”

پیش‌تر در تاریخ ۲۲ اسفند ۹۶، در دیدار تیم‌های تراکتورسازی ایران و الوصل امارات، دو دختر جوان که قصد داشتند قبل از آغاز بازی با پوشش پسرانه وارد ورزشگاه شوند که انتظامات ورزشگاه با شناسایی آنها مانع ورودشان به ورزشگاه شدند.

در خردادماه سال گذشته نیز یک دختر که با لباس پسرانه در ورزشگاه آزادی حاضر شده بود توسط ماموران ورزشگاه دستگیر شده بود.

هرانا در اسفندماه سال گذشته گفت‌وگویی را با دو دختر که با وجود محدودیت و با لباس و گریم مردانه به وارد ورزشگاه رفته بودند، منتشر کرده بود.

پیش از نیز علی کریمی بازیکن سرشناس فوتبال ابراز امیدواری کرده بود که شرایط برای ورود زنان به استادیوم‌ها فراهم شود. پیش از این هم مسعود شجاعی، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران از رئیس‌جمهور خواسته بود که شرایطی فراهم کند تا زنان هم بتوانند از نزدیک فوتبال تماشا کنند.

حضور زنان ایرانی در ورزشگاه‌های ایران در سال‌های بعد از انقلاب ۵۷ و در راستای سیاست‌های حکومت جمهوری اسلامی مبنی بر جداسازی زن و مرد و دیدگاه‌های مراجع تقلید شیعه در این باره محدود شد.

در سال‌های دهه هفتاد و هشتاد این موضوع با درخواست زنان برای دیدن بازی‌های ورزشی خصوصا فوتبال جدی‌تر شد و فشار کنفدراسیون‌های ورزشی آسیایی و جهانی برای پایان دادن به این ممنوعیت ابعاد تازه‌تری به این موضوع داد.

برای دانلود فايل صوتی روی فلش کليک کنيد.

توضيحات جناب جوادصنم راد در مورد اينکه آيا رژيم غير ايدئولوژيک وجود دارد و مبارزه طبقاتی به ايدئولوژی خاصی اشاره دارد؟

 

برای دانلودفايل صوتی روی فلش کليک کنيد.

گفتگو با جناب جواد صنم راد در مورد آينکه آيا رژيم غير ايدئولوژيک وجود دارد وآيا مبارزه طبقاتی يعنی ايدئولوژيک هست؟

برای دانلود فايل صوتی روی فلش کليک کنيد.

مریم اکبری منفرد زندانی سیاسی محبوس در بند زنان اوین در سال ۸۸ بازداشت و در دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی به تحمل ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد. خانم اکبری که از خانواده قربانیان اعدام های زندانیان دهه شصت است در واکنش به اظهار نظر قاضی صلواتی که احتمال داده بود او در لیست “عفو” شدگان قرار گرفته باشد نامه ای سرگشاده نگاشته است. خانم اکبری منفرد در این نامه تاکید کرده است “پر غرور و شعله ور با دلی سرشار از نشاط بعد از ۹سال زندانی که تک تک لحظه هایش را به آغوش می کشم نه تنها دادخواه خون خواهر و برادرانم می باشم، نه تنها دادخواه تمام زندگی ام که از من به یغما بردید می‎باشم، بلکه دادخواه ۹ سال زندگی کودکانم که از آنها دریغ داشتید و لحظه های کودکانه شان را به یغما بردید نیز هستم و خواهم بود. پس آن کس که در مقام بخشیدن و عفو دادن است من و هم وطنان همیشه در زنجیر هستیم.”

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، مریم اکبری منفرد زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین نامه ای سرگشاده خطاب به قاضی صلواتی، از قضات بدسابقه دادگاه انقلاب تهران نوشته است.

خانم اکبری منفرد گفته است که این نامه سرگشاده جوابیه ای است به قاضی صلواتی که پس از حضور همسر خانم اکبری منفرد در دادگاه برای رسیدگی به وضعیت پرونده، به او گفته بود “پیگیری می‎کند ببیند نام او در لیست در لیست عفو است یا نه”.

او در قسمتی از این نامه نوشته است “در بحبوحه ی این همه افلاس و بدبختی که آغاز پایان خود را احساس کرده اند می خواهند با دریچه ی عفو سرپوش بگذارند به این همه سال ظلم و با فریب عفو پاک کنند آنچه را بر ملت ایران روا داشته اند.”

متن کامل این نامه را به نقل از هرانا بخوانید:

جامعه ایران در حال و هوای انقلاب بود و طلیعه ی اولین نوروز پس از انقلاب پدیدار می شد و خلافت اسلامی در تلاش بود که ماهیت استبدادی خود را زیر پرده دموکراسی پنهان کند( رفراندوم برای جمهوری اسلامی) و ارزشهای ضد تاریخی و ضد انسانی خود از زیر این پرده غوطه ورسازد. پس از آن بود که روزهای سیاه یکی پس از دیگری ظاهر شد.

در تاریخ زندگی ملتها حوادثی وجود دارد که تاثیر و ماهیت آنها گاه تا نسلها بعد امتداد می یابد. وقایع دهه ی شصت ، جنگ هشت ساله ایران و عراق، سربازهای یک بار مصرف، دانش آموزان یکبار مصرف میدانهای مین، اعدام رشیدترین فرزندان ایران نخستین ارمغان جمهوری اسلامی برای مردم ایران بود. در کنارجانها و سالهایی که از بین می رفت، زیر ساختهای جامعه هم در سراشیب انهدام سریع قرار گرفته بود، فاجعه ای که دهه ها پس از پایان جنگ هنوز هم عوارض ناشی از آن قابل لمس است.

دیوار اختناق و سرکوب هر روز بیش از پیش نمایان می گردید و ماهیت توتالیتر جمهوری اسلامی که همواره سعی می کرد تمامی هستی جامعه را به تملک خودش در بیاورد آشکارتر میگشت.در آن محیط تاریک که کمترین روزنه ای از آزادی و عدالت دیده نمی شد نسلی پیشتاز،نسلی که به تملک در آوردنی نبود ماهیت ضد انسانی و قرون وسطایی این حاکمیت را برملا ساخت. سلام بر شهیدان راه آزادی، شهیدان دهه ی شصت، شهیدان قتل عام ۶۷ که بذرهای اعتراض و مقاومت را در جامعه ایران فشاندند و چنان رستاخیز عظیمی برپا کردند که دنیا در مقابل عظمت آن سر فرود می آورد.

کشتار جمعی ۶۷ و پنهان کردن مزارها، مخفی کردن اسامی شهیدان. از سال ۵۹ زندانها و اتاقهای بازجویی با منطق انکار وجود قربانی تداوم و دوام یافته و در بیرون از زندانها نیز مقلدان رژیم این منطق را پرورش دادند تا جایی که وزیر امور خارجه دولت اعتدالی محمدجوادظریف وجود زندانی سیاسی و عقیدتی را در ایران انکار می‏‎کند، اما جنبش دادخواهی آن را به چالش کشید.

کشتار جمعی۶۷ بنیانی شد برای برقراری یک نظام اعدام و چرخه ی بی وقفه ی اعدام و اجرای آن تا به امروز؛ جمهوری اسلامی جز قتل و غارت و خون ریزی هیچ چیز برای ایران و ایرانی به ارمغان نیاورد؛ به یغما بردن ثروت ها و منابع کشور، بانک های ورشکسته، صندوق های بازنشستگی ورشکسته، سفره های خالی مردم، اقتصاد فلج شده کشور، انشقاق و شکاف موجود میان عوامل ساختار حاکمکه با گسست قراردادها و مناسبات تضادها عمیق تر می گردد.

در بحبوحه ی این همه افلاس و بدبختی که آغاز پایان خود را احساس کرده اند می خواهند با دریچه ی عفو سرپوش بگذارند به این همه سال ظلم و با فریب عفو پاک کنند آنچه را بر ملت ایران روا داشته اند.

آنچه در این مکتوب خلاصه مطرح کردم در جواب ابوالقاسم صلواتی بود که در آخرین مراجعه همسرم به ایشان گفته بود :”پیگیری می کند ببیند نام اش در لیست عفو است یا نه”
پر غرور و شعله ور با دلی سرشار از نشاط بعد از ۹سال زندانی که تک تک لحظه هایش را به آغوش می کشم نه تنها دادخواه خون خواهر و برادرانم می باشم، نه تنها دادخواه تمام زندگی ام که از من به یغما بردید می‎باشم، بلکه دادخواه ۹ سال زندگی کودکانم که از آنها دریغ داشتید و لحظه های کودکانه شان را به یغما بردید نیز هستم و خواهم بود. پس آن کس که در مقام بخشیدن و عفو دادن است من و هم وطنان همیشه در زنجیر هستیم.

با تمامی عشق و ایمانم، گرمترین درودهای خود را به شهدای راه آزادی ، شهدای قیام دی ماه آن گواهان صدق و فدا و پایداری تقدیم می‎کنم.
مریم اکبری منفرد – اوین-بهار۱۳۹۷

لازم به توضیح است مریم اکبری منفرد در دی ماه سال ۱۳۸۸ و پس از حوادث عاشورای ۸۸ بازداشت شد، در ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ و توسط صلواتی، قاضی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد. اتهام این زندانی سیاسی محاربه از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران است. اتهامی که او آن را وارد ندانسته بود.

مریم اکبری منفرد که در زندان رجائی شهر طی دوران محکومیت می کرد، در اردیبهشت ۹۰ به همراه ۸ زن زندانی دیگر به زندان قرچک ورامین منتقل شد. او در آنجا و پس از اعتراض به شرایط زندان و نوشتن نامه های متعدد به مراجع تقلید، مسئولان نظام و احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد به بند زنان زندان اوین منتقل شد و تا امروز در آنجا تحمل محکومیت می کند. دو برادر مریم اکبری منفرد در سالهای ۶۰ و ۶۳ به اتهام ارتباط و عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران توسط دادگاه های انقلاب در ایران اعدام شدند. برادر کوچک او و خواهر دیگرش نیز در سال ۶۷ و موج اعدام زندانیان سیاسی در تابستان آن سال اعدام شدند. اکبری منفرد پیشتر در نامه ای به احمد شهید از قول قاضی صلواتی خطاب به خود گفته بود که: “تو جور خواهر و برادرهایت را می کشی.”

در بهمن ماه سال ۱۳۹۵ خانم اکبری منفرد شکایتی به گروه کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل تسلیم کرد و از آنان خواست جمهوری اسلامی را درباره اعدام برادر و خواهرش پاسخگو کنند.

گروه کاری سازمان ملل اخیرا ضمن به رسمیت شناختن این دو قربانی کشتار ۶۷ به عنوان ناپدیدشده قهری، در نامه ای به دولت ایران خواستار انجام تحقیق در این زمینه شد.

عبدالرضا و رقیه اکبری منفرد، از جمله هزاران زندانی سیاسی بودند که به طور مخفیانه در عرض کمتر از دو ماه اعدام شدند در حالی که بیشتر آنان مدت زمان کمی به پایان محکومیت خود داشتند و برخی از آن ها حتی حکم حبس شان به پایان رسیده بود اما مقامات از آزادی آن ها خودداری می کردند.

برای اطلاعات بیشتر بنگرید به ؛ نامه تشکر مریم اکبری منفرد به گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل

مریم نقاش زرگران، نوکیش مسیحی که دوره محکومیت چهارساله خود را در زندان اوین می گذراند، ساعتی پیش با پایان دوره محکومیت در میان استقبال دوستان و خانواده از این زندان آزاد شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، مریم (نسیم) نقاش زرگران، نوکیش مسیحی که حبس ۴ ساله او در ۱۵ خردادماه سال جاری قرار بود پایان یابد با عنوان احتساب ایام غیبت در زمان مرخصی، با تاخیری حدود دو ماهه سرانجام روز جاری از زندان اوین آزاد شد.

خانم نقاش زرگران که از ابتدای تابستان سال ۹۲ تحمل حبس ۴ ساله خود را آغاز کرده بود قرار بود ۱۵ خردادماه آزاد شود که این آزادی با ادعای غیبت در زمان مرخصی به تاخیر افتاد.

مسئولان دادستانی به خانواده او اعلام کرده بودند خانم زرگران ۶ مردادماه تحت عنوان مرخصی متصل به آزادی آزاد خواهد شد. این گفته باعث شده بود خانواده نقاش زرگران روز ۶ مردادماه برای ساعتهای طولانی مقابل زندان انتظار بی فرجام آزادی فرزندشان را بکشند.

نهایتا پس از چندین بار اعلام زمانبندی های مختلف، مریم نقاش زرگران امروز برگه آزادی خود را به نشانه پایان حبس دریافت و پس از طی تشریفات قانونی در میان استقبال خانواده و دوستان از زندان اوین آزاد شد.

لازم به یادآوری است خانم زرگران نخستین بار در اسفندماه ١٣٨٩ به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات احضار و مورد بازجویی قرار گرفت. این بازجویی ها که با تهدید و مزاحمت برای اعضای خانواده وی همراه بود، اغلب در مکان های غیر رسمی و حول پرسش از کلیسای خانگی و جامع ادامه یافت.

وی نهایتا چند روز پس از بازداشت سعید عابدینی، شهروند ایرانی-آمریکایی، از سوی پلیس امنیت به صورت تلفنی احضار و بازداشت شد و در همین روز منزل پدری وی مورد تفتیش و کتاب ها و جزوات دینی و لوازم شخصی وی توقیف شد.

این نوکیش مسیحی پس از بازداشت جهت انگشت نگاری به زندان اوین منتقل و بدون هیچ گونه تفهیم اتهامی به ساختمان وزرا منتقل شد. وی به مدت ۵ شبانه روز بدون بدوی ترین امکانات بهداشتی در این مکان بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفت. اغلب موضوع سئوالات در مورد کیفیت برگزاری مراسم در این کلیساها بود.

خانم زرگران نهایتا به زندان اوین منتقل و از سوی شعبه ٢ دادسرای شهید مقدس تفهیم اتهام شد. تنها اتهام وارده به وی تبلیغ علیه نظام بود.

مریم نقاش زرگران پس از ١٩ روز بازداشت موقت در بند نسوان اوین با قید وثیقه ٧٠ میلیونی آزاد شد. وی توسط قاضی مقیسه، ریاست شعبه ٢٨ دادگاه انقلاب به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق اجتماع و تبانی به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شد. این در حالی‌است که چنین اتهامی هیچگاه به وی تفهیم نشده بود.

طی روزهای گذشته در سایه فقدان ایمنی محیط کار، ۴ کارگر کشته و ۴ کارگر دیگر نیز مصدوم شدند. ایران در میان کشورهای جهان رتبه ۱۰۲ را در زمینه رعایت مسائل ایمنی کار به خود اختصاص داده ‌که رتبه بسیار پایینی است.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از ایرنا مورخ ۷ فروردین ۱۳۹۷، رئیس مرکز فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی آذربایجان غربی گفت: “کارگر ۲۷ ساله ای که در حال کار روی داربستی در طبقه هفتم یک ساختمان بود، بر اثر سقوط بر روی پیاده رو جان خود را از دست داد”.

باقر بهرامی روز سه شنبه افزود: “پس از اعلام خبری مبنی بر سقوط یک کارگر از داربستی در خیابان کهرم ارومیه، اکیپ درمانی به سرعت به محل اعزام شدند اما وی جان خود را در دم از دست داده بود”.

وی اظهار کرد: “طبق گفته شاهدان عینی، این فرد در طبقه هفتم یک ساختمان در حال کار بوده که بر اثر بی احتیاطی از حدود ۳۰ متری به روی زمین سقوط کرده است”.

رئیس مرکز فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی آذربایجان غربی بیان کرد: “رعایت نکات ایمنی در هنگام کار به ویژه در ارتفاع بالا ضروری است و این موارد در خصوص این کارگر رعایت نشده بود”.

بهرامی به شهروندان به ویژه کارگران ساختمان های بلند توصیه کرد که در هنگام کار بر روی داربست به موارد ایمنی توجه کنند تا حوادثی اینچنینی ایجاد نشود.

منطقه کهرم ارومیه در جنوب غربی این شهر قرار دارد و بیشتر ساختمان های این منطقه طبقاتی است.
شلیک به یک کولبر در بانه

به گزارش مرکز دموکراسی و حقوق بشر کردستان مورخ ۹ فروردین ۱۳۹۷، طی روزهای گذشته جمعی از کولبران در نقطه‌ی صفر مرزی بانه از سوی نیروهای مرزبانی مورد هجوم قرار گرفتند که در اثر گشودن آتش این نیروها، یک کولبر به نام «سامان صابری» ۲۳ ساله دچار جراحت گردید.

یک منبع مطلع وضعیت سامان صابری را وخیم اعلام کرده و گفت: “او که جهت رسیدگی پزشکی به سنندج منتقل شده است، از ناحیه‌ی شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفته است”.
مرگ دلخراش زن جوان در دستگاه خمیرگیر

به گزارش خبرآنلاین مورخ ۹ فروردین ۱۳۹۷، فرمانده انتظامی شهرستان تویسرکان گفت: “زن جوان تویسرکانی به شکل دلخراشی در دستگاه خمیرگیر کلوچه پزی جان باخت”.

سرهنگ محمد معصومی، طی گفتگویی با اعلام مطلب فوق افزود: “این زن که در کارگاه کلوچه پزی در منطقه شاه زید تویسرکان درحال تمیز کردن دستگاه خمیرگیر بود به علت گیرکردن روسری به چنگال دستگاه به داخل آن کشیده شد و جان باخت”.

پس از بروز این اتفاق، اعضای خانواده متوجه این موضوع شده و به سرعت این زن را به بیمارستان ولیعصر شهرستان تویسرکان منتقل می کنند ولی این زن نگون بخت پیش از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست می دهد.

محل وقوع حادثه توسط تیم های انتظامی بررسی و پرونده ای در این خصوص در دادسرای تویسرکان تشکیل شده است.
سیخ نانوایی، کارگر رشتی را راهی بیمارستان کرد

به گزارش ایلنا مورخ ۱۰ فروردین ۱۳۹۷، فرو رفتن سیخ نانوایی در سر یک کارگر جوان در رشت، به مصدومیت وی انجامید.

روز (نهم فروردین)، فرو رفتن سیخ نانوایی در سر کارگر ۳۶ ساله در یک نانوایی در کلانشهر رشت، او را راهی بیمارستان کرد.

پس از این حادثه، بلافاصله سه آتش‌نشان و یک افسر ارشد به همراه یک دستگاه خودروی نجات به محل حادثه اعزام شدند.

عملیات ایمن‌سازی و جداسازی در محل حادثه انجام شد، اما کارگر مصدوم که از ناحیه سر دچار آسیب شده بود، برای ادامه مداوا به مراکز درمانی رشت اعزام شد.

این حادثه ظهر روز گذشته و در زمان طبخ نان روزانه رخ داد.
کشته و زخمی شدن ۴ کارگر در ۲ حادثه جداگانه

به گزارش ایلنا مورخ ۱۰ فروردین ۱۳۹۷، روز (نهم فروردین) در دو حادثه جداگانه، چهار کارگر در شهرهای اسکو و کلات نادرکشته ومجروح شدند.

در حادثه اول که صبح روز نهم فروردین در شهرستان اسکو در استان آذربایجان شرقی رخ داد، دو کارگر ساختمانی بر اثر ریزش بالکن طبقه فوقانی یک ساختمان در حال ساخت بر روی سرشان به شدت مجروح شدند که متاسفانه یکی از کارگران که ۳۶ سال سن داشت، بر اثر شدت جراحات وارده جان خود را از دست داد.

اما در حادثه دیگر که به عصر روز (نهم فروردین ماه) مربوط می‌شود، دو کارگر چاه‌کن حین حفر چاهی در کلات نادر از توابع استان خراسان رضوی بر اثر ریزش دیواره چاه محبوس شدند که یکی از آنها جان خود را از دست داد.

حامد پیروی (مسئول روابط عمومی هلال احمر کلات نادر)، با اشاره به حادثه ریزش چاهی واقع درکلات نادر که عصر روز نهم فروردین اتفاق افتاد گفت: “این حادثه به گروه‌های امداد و نجات گزارش شد که بلافاصله نیروهای امدادی در محل حضور یافتند”.

وی با بیان اینکه این دو مقنی محبوس‌شده، مشغول حفاری چاه بودند که دچار حادثه شدند، افزود: عملیات آواربرداری، امداد و نجات با همکاری نیروی انتظامی، آتش‌نشانی و اورژانس صورت گرفت که متأسفانه مشاهده شد یک مقنی جان خود را از دست داده است و مقنی دیگر پس از رهاسازی و اقدام‌های اولیه به بیمارستان منتقل شد.